Güç elden gidiyor

Gündemin bir kere daha “acilen” değişmesi gerekiyordu. Zira iktidar güçleri gün geçtikçe kan kaybediyor. Ülke tam bir siyasi ve ekonomik kriz içinde. Her üç ayda bir “üç yıllık ekonomi programı” açıklansa da, sabahtan akşama kadar mola vermeksizin çalışan “şanslı” insanlar eve ekmek götüremiyor, kazandığı parayla ayı bile yarılayamıyor. İşsizlerse zaten işsiz. Her ilde açmakla övündükleri “üniversite”lerden mezun olanlar ortalıkta boş boş geziyor. Üniversiteler bir bilim yuvası olmaktan ziyade yakınları işe alma, ticaret, cinayet, taciz ve tecavüz haberleriyle gündemde. Büyük vaatlerle açılan “Millet Kıraathaneleri”de kimsenin derdine derman olamadı. Sonuçta insanlar saatlerce boş boş oturduğu “kıraathane”lerde tavla da, kâğıt da oynasa, acıkıyor ve “kek” karın doyurmuyor.

Böyle olunca “yüzde elli” diye adlandırılan kesim de yavaş yavaş uyanmaya başladı. Bunun ilk işareti aslında çoktan verilmişti, ama manipülasyonlarla işaretler sürekli yok edildi. Son işaret 31 Mart yerel seçimlerinde verildi. Kürt illerindeki belediyelerinin bir çoğunu HDP kazandı ve İstanbul, Ankara, İzmir gibi önemli büyükşehir belediyeleri de HDP’nin uyguladığı taktik sebebiyle Millet İttifakı’na geçti. HDP’nin amacı Millet İttifak’ına seçim kazandırmak değil, iktidar güçlerine kaybettirmekti ve bunda başarılı da oldu.

Bunun üzerine ilkin HDP’nin kazandığı bazı belediyelere seçilmiş eşbaşkanların KHK’lı oldukları öne sürülerek, belediyeler gaspedildi. Sonrasında İstanbul seçimi de iptal edilerek yeni bir seçime gidildi ve bu seçimde tekrar kaybettiler. Ardından “eski dostlar”ın yeni parti kurma çalışmaları iyice ayyuka çıktı ve artık ne yapsalar da düşüşü engelleyemezlerdi.

Küçük bir çocuk bir durumdan dolayı rahatsızlık duyup bunu ağlama yoluyla göstermeye başladığında büyüklerin onu susturmak için yaptığı ilk şey, çocuğu kucağına alarak ona başka bir şey göstermek olur. “A! Bak kuş uçtu!” derler mesela ve çocuk anında susarak tüm dikkatini olmayan/uçmayan kuşa çevirir. Bir süre boş boş bakar, bir şey göremez ve yine ağlayacağı sinyalini verir. Bu sefer yetişkin kişi, başka olmayan bir şeyi işaret eder ve çocuğu böylece bir süre daha oyalar.

İşte, iktidar güçlerinin şu anda yaptığı tam da budur. Baktılar ki her yerde kan kaybediyorlar, taban eriye eriye ufacık olmuş, parti her yerden çatırdıyor, daha önceden de çokça yaptıkları gibi başladılar hemen olmayan bir şeyleri işaret etmeye. Gerekçe gösterdikleri şey ise her zaman olduğu gibi “dış güçler” ve “terör örgütleri.” Küçücük bir çocuk bile ikinci kez “A! Bak kuş uçtu!” dendiğinde buna kesinlikle inanmazken, Türkiye’de sağcısıyla “sol”cusuyla her söylenene inanmaya çoktan hazır bir kitle var. Zaten “din” ve “ulus”la kafayı bozmuş yobaz ve ırkçılara “dış güçler” ve “terör” denildiğinde akan sular duruyor. Tüm siyasi partiler aralarındaki “anlaşmazlıklar”ı bir kenara bırakarak, hiç bir şey olmamış gibi bir araya geliyor. Bakınız; AKP-CHP. Şu anda insanlar açmış, eve ekmek götüremiyorlarmış, ayın ortasını bile getiremiyorlarmış, işsizlik son safhadaymış bir anda unutuldu gitti herşey.

AKP-MHP iktidarının Rojava’ya saldırmasının diğer bir nedeni de tüm dünya halklarına ilham veren Rojava Devrimi’ni boğmak. Rojava Devrimi’nin en önemli özelliği ise bir kadın devrimi olması. Her halktan ve inançtan kadınların Rojava’da çağın en ilkel yaratıklarını yenmesini ve devrimi ilmek ilmek örmesini sindiremediler bir türlü. Yanına “Suriye Milli Ordusu” dedikleri IŞİD çetelerini almalarının bir sebebi de bu. Ancak hiç bir şey kolay olmayacak.