Lütfen bekleyin.. Lütfen bekleyin..
Euronews’in haberine göre, Arjantin’de 70 yaşındaki bir kadın meslek sahibi olmasına rağmen 27 yıl süren evliliği boyunca ev işi yapmak zorunda bırakıldığı için, 10 yıl önce boşandığı eski eşinden şikayetçi oldu. Öğrendiği meslek yerine 27 sene ev işi yapan ve çocuklarına bakan kadın, ayrıldığı erkeğe karşı açtığı tazminat davasını kazandı.
Davaya bakan Yargıç Vicktoria Fama mahkemenin verdiği kararı açıklarken “27 yıllık evliliğin ardından 60 yaşında ayrılan bir kadın normalde emeklilik maaşı alabilecekken bu haktan yararlanamıyor. Bu yaştan sonra istihdam edilebilmesinin zorluğunu da göz önünde bulundurmamız gerekiyor” dedi. Yargıç Fama, kadınların ekonomik olarak eşlerine bağımlı olmasının toplumda kadının rolünü geri plana itilmesine neden olduğunu belirterek eşler arası ekonomik durumun eşitlenebilmesi için erkeğin makul bir fiyat ödemesine karar verdi. Kadını haklı bulan mahkeme, erkeğin 157 bin Euro (8 milyon Arjantin pesosu) tazminat ödemesine hükmetti.
Türkiye’de olsa kesin “70 yaşında ayrılmaya utanmıyor musun? Boyun kadar çocukların/torunların var” denilerek kadın mahkeme salonunda azarlanır ve eve gönderilirdi. Zira Türkiye’de Viktoria Fama gibi kadın bilinci yüksek yargıçlar değil, avukatların etek boyunu ölçmeye kalkışan veya takım elbise giyinip kravat taktı diye katilleri hoş gören zihniyeti yardıma muhtaç hakimler var.
Erkek egemen toplumlarda ne kadar şiddet görürse görsün, boşanma kadın için asla bir hak olarak görülmüyor. Toplum boşanmayı bir “ayıp” olarak gördüğü için bu sürece giren kadın başta kendi ailesi ve yakınları olmak üzere herkes tarafından yalnız bırakılıyor. Toplumun bu yanlış tutumu en korkak erkeği bile cesaretlendiriyor. Tek başına ayakta kalma savaşı veren kadın, statüsü ne olursa olsun boşanmaya uğraştığı veya bir şekilde boşanmayı başardığı erkekten bir türlü kurtulamıyor.
Mayıs ayında Amed’de bir kadın cinayeti işlendi. Sistematik şiddet gördüğü kocasından boşanmak istediği halde, karşılaştığı bürokratik sorunlar nedeniyle boşanma süreci uzayan bir avukat, çocuklarının gözleri önünde defalarca kurşunlanarak öldürüldü. Cinayeti işleyen kişi “insan hayatına mutlak surette saygı göstereceğine” yemin etmiş bir doktordu. Katil, duruşma salonuna çelik yelekle alındı ve hakim tarafından “Hoş geldin! Geçmiş olsun!” denilerek karşılandı.
Portekiz’de iki ayda 11 kadın öldürüldüğü için ulusal yas ilan edilirken, Türkiye’de ne yazık ki kadın katilleri devlet tarafından ödüllendiriliyor. Erkek yargı söz konusu kadınlar olduğunda tüm adaletsizliğini gözler önüne sermekten çekinmiyor. Özsavunma yaptığı için yolu mahkeme salonuna düşen her kadına müebbet cezası veriliyor ki, tüm kadınlara “ibret” olsun. Oysa ki mahkemeler kadınlara ders verme yeri değil, adaleti sağlama kurumlarıdır ve orada buna göre davranılmalıdır.
Türkiye’de evlilik süresince eşi tarafından ev işleri, çocuk ve yaşlı bakımı öne sürülerek çalışması engellenen kadınlara tazminat ödenmesini bırakalım bir kenara, devletin kendisi kadınların nafaka hakkının sınırlanması veya ortadan kaldırılması için elinden geleni yapıyor. Erkek zihniyet ev içi emek nedeniyle bir meslek edinemeyen kadınlara verilecek 190 YTL’ye bile göz dikiyor ve böylece kadınların boşanmasını engellemek istiyor.
İktidarda olduğu 17 yıl boyunca kaç çocuk doğurması gerektiğine kadar kadınların hayatına müdahale eden geri zihniyet hiç bir zaman kadınlardan taraf olmadı. Yazılı ve sözlü medyasından tutun sanal medyasına kadar nafakanın “süresiz” olduğunu iddia ederek kendilerine taraftar toplamaya çalışıyor, çok az bir bedel olarak tesbit edilen miktarı bile ödememek için gece-gündüz uğraşıyorlar.
Nafaka, erkeklerin ev işlerini, en çok da çocuk ve yaşlı bakımını öne sürerek çalışma hayatına katılmasını engellediği kadınların en tabii hakkıdır. Medeni durumu ve statüsü ne olursa olsun, her kadın kazanılmış ve henüz kazanılmamış hakları için soluksuz bir mücadele vermeli, kadın bilincinin verdiği kız kardeşlik duygusuyla kenetlenmelidir.
