Lütfen bekleyin.. Lütfen bekleyin..
İslam hukukuna göre “fethedilen” bölgenin insanları “köle”, malları ise “helal”dir. Hırsızlık suretiyle elde edilen “ganimet”in nasıl oluyor da helal olduğunu sorduğumuzda, tarih hocaları o zamanlar dünyanın her yerinde yağmacılık olduğundan bahseder ve tarihte “ilk kez” Osmanlıların yağmacılığa “kural” ve “sınır” getirdiğini söyler, bununla övünürlerdi. Güya Osmanlı’da ganimet belli bir süre içinde toplanıyor ve ibadet yeri ve tarihi miraslara asla dokunulmuyordu. İstanbul'un fethinde ‘Fatih’ Sultan Mehmet'in askerlerine üç gün yağma izni verdiğini ve hançerinin ucuyla Ayasofya mozaiklerinden “küçücük bir parçayı” kendisine hatıra almak için koparmak isteyen yeniçeri çorbacısını kırbaçlattığını durmadan anlatırlardı.
Oysa resmi tarihin söylediğinin aksinedir olanlar.
Osmanlı askerleri aç çekirge sürüsü gibi İstanbul'u yağmalarken, ‘Fatih’ Sultan Mehmet de iki aya yakın bir süre gözünü hiç ayırmadan baktığı Ayasofya Katedrali'ne yönelir. Ayasofya Katedrali, Hıristiyan dünyasının biricik kilisesidir çünkü ve Hıristiyanlık’ta çok büyük bir anlamı vardır.
Fethin ikinci gününde Sultan Mehmet, ganimet için birbirinin boğazına sarılan askerlerini hiç rahatsız etmeden yanlarından geçerek Ayasofya Kilisesi'ne gelir. Kilisenin önünde atından inerek toprağı öper ve alnını secdeye vardırır. Sonra kalkar ve Ayasofya Kilisesi'nin içine girer. İçeri girer girmez büyük bir hayranlıkla kiliseyi inceler ve burasının aslında “kendi” tanrısına ait olduğunu hisseder. Hemen bir imam çağırtır. Gelen imam padişahın isteği üzerine mimbere çıkar ve o İslam'ın şartlarını anlatırken, padişah da yüzünü Mekke'ye döner. Böylece Ayasofya Kilisesi'ndeki ilk namaz kılınmış olur. Ertesi gün padişah, adamlarına Ayasofya Kilisesi'nde Hıristiyan dinine ait ne kadar işaret varsa yok edilmesini buyurur. Mihraplar yıkılır, dinsel motif ve mozaikler badana ile kapatılır ve binlerce yıl Ayasofya Katedrali'nin tepesinde duran kutsal haç halatlarla bağlanarak yere devrilir. Yere düşen haçın gürültüsü Hıristiyan aleminin yüreğine bir kurşun gibi saplanır.
Üstünden 500 yıldan fazla bir zaman geçse de Fatih Sultan Mehmet'in “fetih” sarhoşu torunları, onu hiç aratmıyor.
Türk askerleri ve Türk devletinin yerli ve milli çetesi ÖSO unsurları, iki ay boyunca Türkiye sınırından baktığı Efrîn'e girer girmez, ilk yaptıkları iş kenti yağmalamak oldu. Türk devlet yetkilileri yağmayı ne kadar inkâr etse de dünya basınına yansıyan yağma görüntülerine fazla dayanamayarak kabul etmek zorunda kaldılar.
Nasıl ki İstanbul'u fetheden “ecdat”larının ilk hedefi tarihi Ayasofya Katedrali olduysa torunları da atalarının izinde giderek aynı önemde bir hedef seçti kendisine ve bu hedef Efrîn şehir merkezindeki Demirci Kawa Anıtı oldu. Ayasofya Kilisesi bütün Hıristiyan aleminin en biricik, en kutsal, en dokunulması kabul edilemez simgesiydi. Demirci Kawa, yani Kawayê Hesinkar ise Kürtlerin tarihinde çok büyük ve çok özel bir anlama sahipti. Çünkü Demirci Kawa Kürt halkının başkaldırı ve özgürlük sembolüdür. Zulme boyun eğmemiş, zalim hükümdar Dehak'ın sonunu getirmiş, Kürdistan dağlarında Newroz ateşi ilk kez O'nun sayesinde yakılmıştı.
Türk askerleri ve ÖSO çeteleri Demirci Kawa Anıtı'nı canlı bir insanı kurşuna dizer gibi kurşun yağmuruna tuttu. Bununla kalmayıp anıtı halatlarla yere devirip sürükledikten sonra kırarak paramparça ettiler. Kırık parçaların üzerinde utanmazca secdeye varıp bir de namaz kıldılar.
Kürt halkının canını acıttılar mı? Evet, kabul edelim ki dört parça Kürdistan'da ve dünyanın her yerinde yaşayan Kürtlerin ve dostlarının canını fena halde acıttılar. Canını yaktıkları Kürtlerin öfkeleri daha da büyük şimdi. Küçücük bir kente iki ay giremeyip girince de hırsızlığa başlayanlar unutmasınlar ki savaş bitmiş değil ve hala sürüyor. Kendi halinde yaşarlarken evsiz, ailesiz, annesiz, babasız, çocuksuz bıraktıkları o insanlar mutlaka bir gün topraklarına geri dönecek ve yapılanların hesabını soracaktır. Tarihte hep böyle olmuş, kimsenin yaptığı kimsenin yanına kâr kalmamıştır.
